می خواهم تا آخر عمر خانه نشین خیال تو باشم. به یاده رفتنت مثل

ابرها بغض کنم به نامه های ننوشته ات پاسخ بدهمگريه کردن تا سحر کار من است و از پشت پنجره به

 آرزوهایت سلام کنم.می خواهم تا انتهای این جاده همچنان بی قرار تو

باشم و تمام لحظه ها را به عشق دیدن تو طی کنم.می خواهم با تو از

حادثه عبور کنم.

              

گريه کردن تا سحر کار من است.

           شاهد من چشم بيمار من است .

                   فکر کردم که او يار من است.

                              نه! فقط در فکر آزار من است.

                  نيتش از عشق تنها  خواهش است

     ”دوستت دارم“ دروغي فاحش است.

يک شب آمد زير و رويم کرد و رفت.

       بغض تلخي در گلويم کرد و رفت.

                   پايبند جستجويم کرد و رفت.

                            عاقبت بي آبرويم کرد و رفت.

                   اين دل ديوانه آخر جاي کيست.

     آنکه مجنونش منم ليلاي کيست

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را

به عریانی خویش بگشاید

هر چند آنجا جز رنج و پریشانی

چیزی نباشد